Yeteri kadar sevmedi hiç kimse beni
Kimse sıkıca tutmadı ellerimi
Kimse bağıra bağıra söylemedi ismimi
Hak etmedim belki bunların hiç birini
Ama bir umut dedim belki
Belki dedim sever beni biri de delicesine
Belki dedim haykırır ismimi yalnız kaldığım şu şehirde

Kimse bana görmeden nasıl aşık olunur demesin. Ben onu öyle çok sevdim ki cümle alem ona olan aşkımı kıskandı… Hz. Muhammed (s.a.v)

Yalnızlık kusuyorum
Kimse gelmeyecek biliyorum
Ama insan bekliyor işte
Beklerken bir umut içinde
Sigarasını yakıyor gelecek biri diye
İnsan bekliyor işte
Çaresizce ümitsizce gelmeyeceğini bile bile

Gözyaşı kurumamıştı daha tenimde
Ben en çok seni sevmiştim
Senden habersiz
Senden ümitsiz
Bedenim aşka yenik düşmüştü yokluğunda
Bir tek bana huzur veren sendin aslında
Ben en çok seni özlemiştim
Senden habersiz
Senden ümitsiz
Bir sevda masalındaki umutsuz aşık gibi

Boşver be arkadaş
Biz bu gecede yalnız uyuyalım
En azından arkamızda
Kalbi kırık bir sevgili bırakmayalım

Bazen diyorum kaçıp gitsem uzaklara
Kafamı dinlesem orada
Ama yalnız değil sende olsan yanımda
Kimse bulmasa bizi tek derdimiz mutluluk olsa

Özlerim belki seni arada
Bazen gözlerini
Bazen gülümsemeni
Bazende tenini
Aldırma sen bana
Arada çıkarım karşına
Belki özledim derim
Belki cesaretim olursa sevdiğimi söylerim

Özlerim belki seni arada
Bazen saçlarını
Bazen dudaklarını
Bazen yanımda olmanı
Aldırma sen bana
Kapanmayacak asla kalbimdeki bu yara